Axel Stevens
“De wereld is een spiegel van je eigen geest”
Simon Vinkenoog
Mijn eerste cameraatje was een agfamatic pocket dat ik had gekregen voor mijn plechtige communie.
Met mijn vrienden wandelde ik door onze gemeente en nam ik foto’s van motoren en 50cc bromfietsen.
Toen ik 16 was kocht mijn moeder me, na lang zagen van mijnentwege, een analoge spiegelreflexcamera waar ik gretig mee fotografeerde ; dia’s, zwart-wit en kleurenfoto’s.
De realteit van het leven deed me de camera echter vergeten.
Foto’s en fotografie, kijken en verwondering hebben altijd al deel uitgemaakt van mijn leven.
Sinds 3 jaar volg ik, aan de stedelijke academie van de stad Sint-Niklaas, een opleiding Fotokunst...Die drang om mijn wereld te begrijpen, om de visuele indrukken die op mijn netvlies gebrand blijven te verwerken is teruggekeerd en fotografie/Fotokunst is daarvoor een uitstekend middel.
In de catalogus van “mirrors and windows” de legendarische tentoonstelling (1978) in het museum of modern art in New York die toenmailg curator John Szarkowski had opgezet staat een essay van zijn hand waarin hij de fotografische stroming sinds 1960 in Amerika en de daartoe behorende fotografen opsplitst in “mirrors” en in “windows” : het werk van “Mirrors” zijn eigenlijk “zelfportretten “ waarin men de ziel van de fotograaf weerspiegeld ziet en die in hoge mate “subjectief” zijn. Het werk van de “Windows” bied meer een kijk op de buitenwereld als was het een transparant venster ; het werk is meer “objectief”
Mijn eigen werk behoort duidelijk tot dat van de “Mirror” stroming, het is in hoge mate subjectief en weerspiegelt mijn emoties.
Mijn foto’s zijn geen “documenten” maar een spiegel van mijn ziel.